
Krajobraz
Łąka, las, wzgórze, bagno, woda i zrujnowana wieś: teren mapy.
W kwaterze głównej kliknij deskę kreślarską (Edytor map). Otwiera się menu edytora: Nowa, Wczytaj, Zapisz i Powrót do kwatery. Esc otwiera je ponownie w każdej chwili.
Pad też działa. Pasek stanu na dole przypomina bieżący pędzel i to, czego mapie jeszcze brakuje.
Menu pędzli porządkuje narzędzia według kategorii; pozycja Usuń przywraca polu gołą łąkę. Pędzel uprzejmie odmawia pola, które mu nie pasuje, a pasek stanu mówi dlaczego.

Łąka, las, wzgórze, bagno, woda i zrujnowana wieś: teren mapy.

Most, droga, okop, bunkier, zasieki i zęby smoka, ukończone i neutralne, tylko tam, gdzie pozwala teren: na przykład most na rzece.

Wszystkie budynki gry, ukończone, gracza lub wroga, tylko na łące i poza strefą przeciwnika: dość, by dać bazę każdej stronie.

Strefa rozmieszczenia każdej strony, gdzie przybywają jej pułki, oraz punkty zwycięstwa, na łące lub wzgórzu.
W prawym górnym rogu ikona pory roku i tarcza zegara zmieniają podgląd: lewy klik — następna, prawy klik — poprzednia. Śnieg, wiosenna powódź, noc: zobacz mapę tak, jak będzie rozgrywana. Podgląd nie zapisuje się z mapą.
Strefa każdej strony musi pomieścić co najmniej jeden cały pułk, czyli 8 pól, na których zmieszczą się jej jednostki: inaczej zapis zostanie odrzucony.
Partię wygrywa się, trzymając 4 punkty zwycięstwa: postaw co najmniej 4, inaczej o zwycięstwie zdecyduje tylko zniszczenie wroga.
Przy radiostacji w kwaterze ustawienie Mapa proponuje twoje zapisane mapy. Następna Nowa gra toczy się na niej, z komputerem lub z człowiekiem; w sieci obowiązuje mapa gospodarza.
Każda strona wystawia tyle pułków, ile żąda ustawienie Pułki i ile zmieści jej strefa, jak najbliżej strefy przeciwnika.